یک جعبه بنفشه

شنبه شب پدرم با گلدان و یک جعبه بنفشه آمد خانه،دکتر گفته بود نیازی به شیمی درمانی نیست.

شب بعد را ولی با کابوس گذراندم؛

کابوس مهاجرت خواهرم از ایران

کابوس عود کردن بیماری پدرم و ادامه ی درمان خارج از ایران

از تنهایی گریه می کردم،ترس از دست دادن داشتم،از دست دادن پدرم،دو خواهرم...

همین روزها که خاک باغچه را زیر و رو کند و بنفشه بکارد،درختان را هرس کند،کیک و شمع بخریم و تولدم را جشن بگیریم،پدرم مثل دو سه ماه گذشته هر صبح که از خواب بیدار می شود جلوی آینه بایستد و شانه بگیرد دستش؛یعنی همه چیز خوب است...

فقط ای کاش فردا که خواهرم را ببینم از تصمیمش برگشته باشد.

فنجان گل سرخی...