زمستان بیست سالگی

چهار روز دیگر به نیمه ی زمستان می رسیم؛
این همه زمستان رفته از عمرم!!!
روزهای آخر بیست سالگی است؛صفحه ی مثبت مجله روی دستم مانده،یک دنیا درس تلمبار شده دارم،دائم با برادر کوچکترم بحث های احمقانه دارم، یک آرزوی بزرگ چندین و چند ساله دارم،بیماری پدرم...
بیست سالگی شبیه رویا هایم نبود،شبیه هیچ چیز نبود...
با افسردگی سال های قبل شروعش کردم و با افسردگی ادامه دادم اش،ای کاش دنیا کمی،فقط کمی مهربان تر بود،

زمستان بدون برف،سرد، تهی،زمستان پوچ...

فنجان گل سرخی...