پاییز شد

دومین روز پاییز نود هفته،دلم گرفته،دلم خیلی گرفته،شش روز دیگه بابای من عمل داره،بر می گردم به قبل،به خیلی قبل تر،وقتی هنوز موهای سرش نریخته بود،وقتی ابرو هاش نریخته بود
بابا
بابا جونم بابای خوبم
همه ی این سالها من برات یه دختر عصبی بداخلاق پرخاشگر بودم
این روزا تو بیشتر از خودت نگران منی
بابا کاش زنده بمونی،کاش سرطان دست از سرت برداره،اسفند ماه۹۵ سرطان روده و بهمن ۹۶ سرطان کبد.....
کاش دیگه شیمی درمانی نشی،بعد هر بار شیمی درمانی حالت تهوع داری، تا چند روز حالت بده
بابا نمی تونم این حرفا رو به خودت بگم،نمی تونم جلوی تو گریه کنم،نمی تونم بهت بگم ببخشید
ببخشید که این چند سال انقد عوضی و بی اعصاب بودم باهات
الان تو رفتی اکو بگیری برای عملت،
شهریور۹۲ عمل قلب داشتی و دکترا باید بدونن قلبت الان چند درصد کار می کنه
بابا کاش زنده بمونی،دانشگاه رفتنم رو ببینی،خوش اخلاق بودنم رو ببینی،ببینی که من انقدرها بد نیستم
ببینی که خیلی دوست دارم
خیلی زیاد.

فنجان گل سرخی...